De hoogst gewaardeerde wijn van dit huis, in anderhalve liter. Vinous 98+, Decanter 97, Parker 96 — en van deze magnum bezitten wij er drie.
Schitterend koninklijk granaatrood. De neus geeft gedroogde bloemen en klein rood fruit, onderhout, exotische specerijen, lavendel, drop en balsamieke kruiden, met wilde bosbes en een citrusachtige frisheid. In de mond vol, hartig en zeer lang, met een zijdezachte textuur en krijtachtige tannines die een compacte kern omsluiten. Uit magnum is de wijn onmiskenbaar jonger: de neus houdt zich in, de tannines staan verder naar voren en het fruit komt pas na uren volledig los. Dit is een fles voor de jaren dertig en veertig, niet voor volgende week. Rond 18 graden, en karafferen is hier geen keuze. Mooi bij wild, truffel of een oude pecorino.
In Montalcino noemen grootouders hun kleindochters potazzine, naar de kleine, kleurige vogeltjes van het Toscaanse land. Zo noemde oma de dochters van eigenaresse Gigliola Giannetti, Viola en Sofia — en het domein groeide met hen mee: Viola werd geboren in 1993, het oprichtingsjaar, en bij Sofia's komst in 1996 kwamen er twee hectare bij, tot de vijf van vandaag.
De Riserva bestaat pas vijf keer: 2004, 2006, 2011, 2015 en 2019. Hij wordt uitsluitend gemaakt wanneer de wijngaard er zelf om vraagt, komt van Le Prata — het hoogste perceel, op 507 meter — en rijpt in één enkel vat van dertig hectoliter Slavonisch eiken, gevolgd door ruim een jaar op fles.
Eén vat, één perceel, één keer in de zoveel jaar. In magnum is dat een fles die de meeste kelders niet halen.