Drie critici, drie keer 92 punten — en drie heel verschillende lezingen van dezelfde wijn. Medicinale kers en bloedsinaasappel bij de een, aarde en zongedroogde tomaat bij de ander. Drinken tot 2033.
Glanzend donker robijnrood met een zachte granaatrode rand. De neus is expressief: sappige, bijna medicinale kers, munt en den, met bloedsinaasappel en een balsamiek randje. In de mond zacht en geschmeidig bij de aanzet, fruitzoet zelfs, tot het vaste tannine grip krijgt en de wijn strak trekt. Daaronder zit een aardse laag — zongedroogde tomaat, zemelen — die aan Brunello doet denken. De afdronk is bovengemiddeld lang en droogt licht bitterzoet op braam. Nu al mooi, maar met twee jaar geduld beter, en Superiore.de rekent tot voorbij 2033. Schenken rond 17 graden bij gegrild rood vlees, wildragout of gerijpte kaas, en gerust een half uur van tevoren openen.
In Montalcino noemen grootouders hun kleindochters potazzine, naar de kleine, kleurige vogeltjes van het Toscaanse land. Zo noemde oma de dochters van eigenaresse Gigliola Giannetti, Viola en Sofia — en het domein groeide met hen mee: Viola werd geboren in 1993, het oprichtingsjaar, en bij Sofia's komst in 1996 kwamen er twee hectare bij, tot de vijf van vandaag.
De Rosso is hier geen bijproduct. Bijna de helft van de Brunello-productie wordt gedeclasseerd tot Rosso: dezelfde wijngaarden, dezelfde wilde gisten, dezelfde veertig dagen gisting — alleen twaalf maanden op de grote Slavonische foeders in plaats van bijna vier jaar. Ongefilterd, zoals alles hier.
Falstaff proefde deze jaargang in oktober 2024 en gaf 91 punten aan de zusterwijn uit staal; de Rosso kwam op 92 uit. Het Consorzio waardeerde 2022 met vier sterren.
Exclusieve wijnen uit Italië 
